Τα τελευταία χρόνια, με την οικονομική κρίση και τώρα με την πανδημία παρακολουθήσαμε μια σειρά από τραγικά γεγονότα που συνέβησαν σε νέους ή και μεγαλύτερους ανθρώπους: περιστατικά εκφοβισμού, αυτοκτονίες εξ αιτίας εκφοβισμού, ρατσιστικές και ομοφοβικές επιθέσεις, με κορύφωση την φετινή χρονιά με τις έντεκα γυναικοκτονίες. Παράλληλα ένα κίνημα ανθρώπων, κυρίως στον χώρο του Θεάτρου που υπέστησαν σεξουαλική βία/ κακοποίηση αλλά και λεκτική και σωματική αποφάσισε να μιλήσει, με αποτέλεσμα να κινηθεί η Δικαιοσύνη και είδαμε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει εάν δεν φοβηθούμε και μιλήσουμε. Γιατί σιωπούμε συνήθως; Η κύρια αιτία σιωπής είναι ο φόβος των επιπτώσεων. Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν την ασυνείδητη ανάγκη μας να ανήκουμε, να διατηρήσουμε το status quo και η εθελοτυφλίαΣκοπός του προγράμματος ήταν να καλλιεργήσουμε μια κουλτούρα ‘’ομιλίας’’ στους νέους συμμετέχοντες και τους αρχηγούς των ομάδων τους να τολμούν να μιλήσουν για προβλήματα σχετικά με τον εκφοβισμό, τις έμφυλες ταυτότητες, την ενδοοικογενειακή βία, την λεκτική , σωματική ή σεξουαλική παρενόχληση και γενικά κάθε μορφής παρενόχληση και υποτίμηση με στόχο την αποδοχή της διαφορετικότητας, την άρση των διακρίσεων την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, της ένταξης, της αποδοχής, της ανεκτικότητας και της συμπερίληψης. Θέσαμε τη σιωπή ως «πρόβλημα όλων» και βάλαμε ως κοινό στόχο και συλλογική επιλογή τη συμμετοχή : το θετικό μήνυμα που μεταφέραμε στους νέους είναι : « Μίλησε και είμαστε σε αυτό μαζί». Η βασική ιδέα του προγράμματος SPEAK UP, ήταν η επείγουσα ανάγκη να καταλάβουν οι νέοι ότι δεν είναι μόνοι και αβοήθητοι, ότι για να γλυτώσουν από αυτό που τους βασανίζει πρέπει να μιλήσουν, να αναπτύξουν μια κουλτούρα ομιλίας. Ορίζουμε μια κουλτούρα ομιλίας ως μια κουλτούρα όπου οι άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς να μιλήσουν-να θέσουν ζητήματα που τους απασχολούν, ανησυχίες αλλά και ιδέες. Αλλά για να μιλήσουν πρέπει να αναπτύξουν την αυτοεκτίμησή τους και την ψυχική τους ανθεκτικότητα. Να καταλάβουν την δύναμή τους, αλλά και να ενδυναμωθούν. Στόχοι του προγράμματος ήταν η ενίσχυση και καλλιέργεια ήπιων δεξιοτήτων και δεξιοτήτων της ζωής (δεξιότητες του 21ου αιώνα). -Δεξιότητες Μάθησης: κριτική σκέψη, επικοινωνία, συνεργασία, δημιουργικότητα -Δεξιότητες της ζωής: αυτομέριμνα, κοινωνικές δεξιότητες, ενεργός πολιτειότητα, ενσυναίσθηση και ευαισθησία, προσαρμοστικότητα, ανθεκτικότητα, υπευθυνότητα, ανάληψη δράσης και πρωτοβουλίας -Δεξιότητες του Νου: στρατηγική σκέψη - επίλυση προβλημάτων - μελέτη περιπτώσεων (case studies)